Biljana Živković: STEPINČEVI POSLUŠNICI „BLAŽENO” KASAPILI SRBE

Biljana Živković: STEPINČEVI POSLUŠNICI „BLAŽENO” KASAPILI SRBE

Na 7. Međunarodnom naučnom skupu o Jasenovcu učestvovala je i Biljana Živković. U svom radu koje portal Slobodna Hercegovina objavljuje uz njenu saglasnost Živkovićeva se posebno osvrnula na ulogu Rimokatoličke crkve u genocidu nad srpskim narodom u NDH.

 

Novinar i publicista Biljana Živković

Tema o kojoj se nerado priča, jeste uloga crkve u Hrvata u počinjenom genocidu, pre svega nad srpskim narodom, a potom nad Jevrejima i Romima u NDH u Drugom svetskom ratu. Hrvatski političari su pokušali posle nedavne postavke (na inicijativu Ministrastva spoljnih pioslova Srbije) o ustaškom genocidu  u UN da naprave pritisak da se ućuti o zločinima nad Srbima u NDH. Što vreme više odmiče, umiru i generacije koje su u NDH bili žrtve neviđenih minstruoznosti, i kojima se to zauvek urezalo u život i pamćenje. Predstavnici hrvatske vlasti hteli bi genocid na srpskim narodom da svedu na sitnu „istorijsku neprijatnost prošloga vijeka”. Nigde na svetu nije zabeleženo da su fratari, buskupi, pripadnici Rimokatoličke crkve tako svirepo ubijali, pozivali na uništenje jednog naroda, kao U NDH. Nekoliko stotina hrvatskih fratara su se lično dokazilavi u zločinima. Njihov dom nije bila Hristova crkva ili samostan, nego 26 koncentracionih logora u kojima se unuštavao srpski narod, njihov posao nije bila molitva, nego ubijanje, njihov jezik nije bio Hristova ljubav. nego kainovska mrža. U ovom radu baviću se upravo tim jezivim istorijskim momentima, ne samo za srpski narod, nego za čovečanstvo uopšte.

U „Dokumentima o protunarodnom radu…”, Joža Horvat i Zdenko Štambuk navode 427 crkvenih zločinaca, dok je Gojo Riste Dakina za knjigu „Budi katolik ili umri” pronašao 977 katoličkih sveštenika koji su sarađivali sa ustašama. Milan Bulajić je nakon dugogodišnjeg isstraživanja pronašao dokaze za 1.171, dok je Američka komisija za utvrđivanje zločina izišla sa podatkom o 1.400 pripadnika hrvatskog rimokatoličkog klera, koji su pomagali Paveliću i Stepincu, kako bi Hrvatstvo uzdigli u sam vrh bestijarijuma.

Pije XII je satrapa Pavelića blagosiljao „na početku njegove jezive karijere, u njenom toku i na samrtnoj postelji“. (K. Dešner, „Politika rimskih papa u 20. veku”, knj. 2, str. 154). Papa se nije oglašavao povodom holokausta nad Srbima – ali se zato oglasio 2. juna 1945. zbog „tugovanja” usled komunističkih ubistava „sveštenika… iz Slovenije i Hrvatske“.

Papa Pačeli (alijas Pije XII) nije video ništa loše u tome što je „praktikujući katolik” Ante Pavelić, u doba monstrum-države NDH (1941-1945), po pisanju Hermana Nojbahera na najzverskiji način pobio 750.000, a po svedočenju general-majora SS trupa Ernsta Fika oko 700.000 Srba, niti što je celokupnu imovinu SPC u Hrvatskoj prisvojila rimokatolička crkva. Koliko je tačno umoreno nevinih ljudi u ovoj monstrum-državi teško da će ikada biti utvrđeno, iako u svojoj knjizi „Vatikan i Drugi svetski rat” M. M. Šeinman prenosi jedan podatak po kome je broj likvidiranih Srba „oko 800.000”. Ove zastrašujuće cifre su valjda jedini razlog što je Avro Manhatan, kultni pisac o Vatikanu i autor čije su knjige doživele preko pedeset izdanja, zaključio da je „Pavelićevo životno delo stvaranje jedne od najokrutnijih fašističkih tiranija koja je ikad osramotila Evropu”.[1]

Zar onda čudi što je iz nemačkog poslanstva u Beogradu, još 16. septembra 1942, Feliks Bencler obaveštavao Ministarstvo inostranih poslova: „Od osnivanja te države (NDH) do današnjeg dana, uz oprezne procene, više stotina hiljada Srba koštalo je života“. Istovremeno, general-pukovnik Aleksandar Ler konstatuje „da je umoreno oko 400.000 prema ustaškim navodima“. I u svojoj knjizi „Jugoslavija na vratima”, Enco Kataldi, takođe, smatra da je „pokolj Srba od strane Hrvata, samo između 1941. i 1942, dostigao 356.000 pravoslavnih žrtava i nekoliko hiljada Jevreja”.

Pre postavljanja na župničke dužnosti u vojne jedinice NDH prvi dušobrižnici prolazili su šestodnevni kurs „duhovnih vježbi”, koji su vodili sledbenici Ignjacija Lojole, zagrebački jezuiti (Isusovci). Prema kanonskom pravu, vršenje ovih vežbi bio je deo obaveza koje su svakom „svetovnom svećeniku”, u NDH nalagale crkvene vlasti (kanon 126). Na kraju programa vežbi nadbiskup zagrebački i vojni vikar Alojzije Stepinac držao je pastirsku propoved ustaškim dušobrižnicima. To je bila najznačajnija poruka koju su na svoje operativne zadatke poneli ovi krstaški misionari. Grupi ovih dušebrižnika su pripadali Josip Vukelić i fra Filipović Majstorović.

Posle završenog kursa jezuitskih „duhovnih vežbi” dušobrižnici su polagali ustašku vojnu zakletvu. Ovi krvoločni pastiri su spadali u red elitnih ustaških prvoboraca-sveštenika.[2]

Euđenio Pačeli se nije oglašavao o zverstvima i klanju „u katoličkoj velikoj Hrvatskoj“ u kojoj je trajao lov na Srbe, Jevreje i Cigane. Valovi mržnje, sadizma i nezapamćenih ritualnih ubistava jedini je znak njegove duhovne dece koja su učinila da su se „reke Hrvatske i Bosne mastile od srpske krvi” (Mauricio Basi). On je u svemu imao razumevanja za stav franjevačkog fratra i guvernera Šimića, a koji  je ovaj sažeo u dve rečenice: „Pobiti sve Srbe za što je moguće kraće vreme. To je naš program“. To u svom poverljivom izveštaju tvrdi i komandant okupirane Srbije general Bader, ističući kako „Hrvati, bez sumnje, nastoje da celo srpsko stanovništvo unište”.[3] Treba reći istinu.

Alojzije Stepinac, hrvatski kardinal, sa predstavnicima nacista u Drugom svjetskom ratu.

Nadbiskup Alojzije Stepinac bio je duhovni pastir NDH. Po osnovanju NDH, Stepinac je po okružnici upućenoj sveštenstvu 27. aprila 1941. izneo „teološki” i pastirski program rimokatoličke misije.

Tekst okružnice:
Prigodom obnove NDH, uputio je preuzvišeni gospodin dr Alojzije Stepinac, nadbiskup zagrebački i hrvatski metropolita slijedeću okružnicu:

NADBISKUPA ČASNOME KLERU NADBISKUPIJE ZAGREBAČKE

Časna braćo,

Nema nikoga među vama, koji u ovo poslednje vrijeme nije bio svjedokom najzamašnijih događaja u životu hrvatskog naroda, među kojima djelujemo kao glasnici Kristovog enanđelja. Događaji su ovo koji su narod naš donijeli u susret davno sanjanom i željkovanom idealu. Časovi su ovo, u kojima više ne govori jezik, nego krv….”

Kako su ustaški monstrumi, čiji su zločini nadmašili crni srednji vek, neometano kasapili srpski narod širom NDH? Izvesno je, imali su blagoslov Alojzija Stepinca. Kako je moguće da (po Američkoj komisiji za utvrđivanje zločina) oko 1.400 pripadnika hrvatskog rimokatoličkog klera, kolje, baca u jame, organizuje, podstrekuje, blagosilja užas nad najmanje 780.000 srpske nejači u preko 26 koncentraciona logora i koji je trajao 1941—1945, a da Stepinac nije bio za to odgovoran. Bio je tihi nalagodavac. Tako deluje jezuitska podmuklost. Stepinac kao jezuitski projekat, o svemu je bio precizno informisan, delovao je u sadejstvu sa Pavelićem, znao je odlično o zločinima u koncentracionim logorima. Čak je nekoliko puta posetio Jastrebarsko i tako svojim prisustvom blagosiljao jedinu klanicu za decu u ovom delu Evrope u Drugom sv. ratu.

Hrvatski srbofobični katolici poklali su samo u Jasenovcu oko 230.000 dece. O otvorenim „posebnim logorima”(Slano i Metajna na Pagu, Jablanac, Mlaka, Jadovno, Gornja Rijeka, Jasenovac, Stara Gradiška, Bročić, Jastrebarsko, Sisak- ciglana, Danica kod Koprivnice, Virovitica, Vinkovci, Đakovo, Kostajnica, Tenje kraj Osijeka, Kerestinec, Karlovac, Hrvatska Dubica, Donji Miholjac, Kruščica kod Travnika, Lepoglava, Logor-grad Zemun, Slavonska Požega) – papa Pačeli kao čovek „svetoduhovske rečitosti” potpuno se oglušio o ovaj jedinstveni bestijarijum u istoriji Evrope.

Najstravičnije zločine činili su srpskoj deci. Marija Čizmak, zatvorenica u zloglasnoj starogradiškoj Kuli, ispričala je 1945, šta se dešavalo sa decom koju su ustaše odvukle na tavan: „Karamarko je ih klao tako da je svakom zarinuo oštricu duboko u grlo… a nabodeno na nož krvnik bi dijete tresnuo kud bi stigao… Manju djecu Orešković je davio rukama ili ih je prihvatio za noge i udarao njima dva do tri puta o gredu tavana. Krv i mozak cijedili su se niz tavanice… a najstrašnije je bilo što su svu tu bolesnu djecu klali pred očima onih zdravih, koja su čekala da dođu na red”. Jedan od najmonstruoznijih zločina dogodio se u podkozaračkom selu Draksenić. Krvnici su, 13. i 14. januara 1942, izvršili masakr u seoskoj crkvi nad 208 žitelja, među kojima je bilo 85 dece. Preživeli svedoci, Anka Pavković, Anka Lukač i Mara Blagojević opisuju stravične prizore: „Marti Vrnić su bile prorezane obe dojke i kroz njih provučene ručice njene dece, vezane žicom. Malo dalje od Marte ležala je Desa Lončar, a pored nje, nabijeno na kolac, njeno dete…” Najveći broj tela i lobanja su bili u toj meri deformisana da nisu mogla da se prepoznaju, pa je lokalni sveštenik sakupio mozak rasut po crkvenom podu i sahranio ispod oltara. Ni ova, niti slična ritualna ubistva nisu dirnula molitveno srce pape Pačelija koji je kao geslo svog pontifikata proglasio mirotvorstvo: Opus Iustitiae Pax (Mir je delo pravde). Ovaj „nemački papa“ i nežni molitvenik koji se od bavarske opatice Paskaline Lenard (sa nadimkom „La Papessa”) nije odvajao do kraja života, najzaslužniji je za zbližavanje Hitlerove Nemačke i Vatikana, te ne čudi što je nacistička štampa oduševljeno propratila, 1939, njegov izbor za papu. Papa Pačeli (Pije XII) verovao je u moć sile, mesijansko proviđenje i arijevski misticizam. Za to je imao više razloga (od mržnje prema Slovenima do papske nepogrešivosti), iznad svega teoantropološki, koji je on previše ideologizovao, pretvarajući ga u antikomunističko uverenje. Najzad, Euđenije Pačeli je najzaslužniji što je 29. oktobra 1933. Hose Antonio Primo de Rivera osnovao fašističku partiju Španije (Falange Española), koju su pomagali Hitler, jezuiti i Musolini. [4]

Iako se, tokom Drugog svetskog rata, nije u svemu slagao sa italijanskim fašistima (pojedinci su se, poput generala Aleksandra Luzijanija, zbog ritualnih ubistava od strane vernih saveznika Hrvata, obraćali Musoliniju ustrašeni da će „na savest Italije i naše kulture pasti neizbrisiva mrlja, ako ne budemo sprečili da se nama pripiše kako podržavamo bezakonje”) duboko je verovao u više zakone koji nalažu preveravanje Srba, smatrao da su zaslužili kaznu i zbog odbijanja Konkordata, 1935, jer poput pravih varvara ne shvataju da je glas vremena glas Boga (Vox temporis vox Dei). Ovog principa, papska crkva se drži i danas i zbog njega se na Srbe i u sadašnjem komplotu moći i novih saveza sručila vatikansko-nemačko-američka kazna. Iako to danas nije teško uočiti, jasno je da se, poput vatikanskog patobiografskog recidiva, Srbima vraća pretnja koju je upravo Euđenio Pačeli izgovorio u konzistoriju decembra 1937. Pačeli je tada (kao državni sekretar Pija XI i tvorac Konkordata) pravoslavnim Srbima uputio proročku opomenu: „Dolazi dan kada neće biti mali broj onih koji će jako zažaliti što su odgurnuli jedno velikodušno i širokogrudo dobro delo, koje je namesnik Hristov ponudio njihovoj zemlji“.

Organizator holokausta nad Srbima 1941-1945, sedeo je u Vatikanu, dok su izvršioci bili orimljeni Hrvati, uz pomoć muslimana kao „cvijeta hrvatstva“.

Biskup banjalučki, Jovo Garić, u pismu od novembra 1941. navodi kako su „muslimani izvršili akte neopisanog divljaštva prema jadnom pravoslavnom stanovništvu“(!). S druge strane Avro Manhatan (u knjizi „Katolički teror danas”) citira jedan deo iz memoranduma oficira koji je poslat „da zaštiti pravoslavne Srbe od užasnih hrvatskih pokolja“ avgusta 1941: „Za sve vreme našeg putovanja u pravcu brda Javor blizu Srebrenice i Ozrena, sva srpska sela na koja smo naišli bila su potpuno napuštena. Ali u kućama smo često puta nalazili celu familiju zaklanu. Čak smo nailazili na burad punu krvi. U selima između Vlasenice i Kladnja pronašli smo decu nabijenu na kolac sa njihovim malim udovima, zgrčenim od bola kao da su insekti bili zalepljeni špenadlama”. [5]

Bilans te srbofobije (koju Ante Pavelić s ponosom ističe: „Zajednička ideologija koju ispovedamo zapečaćena je u Rimu”) zabeležili su i italijanski vojnici, fotografišući Hrvate sa dva lanca jezika i očiju oko vrata. Scenu, „sa korpom od ’vrbovog pruća‘ na stolu opisuje i Kurcio Malaparte” na čije pitanje Pavelić ushitno odgovara: „Poklon mojih vernih ustaša. Dvadeset kila ljudskih očiju”. Brojni podaci potvrđuju sumoran i fanatizovan karakter Ante Pavelića, tako da se i sve monstruozne scene uklapaju u sliku hrvatske vojne besprizornosti. „Već za prvih osam meseci klerofašističkog režima“ (K. Dešner) broj ustaških žrtava dostigao je cifru od 350.000 umorenih na način koji je do tog trenutka ljudskom umu bio apsolutno stran.

Senka Vatikana lebdela je nad umorenima, kao zaštitni znak Božijeg poslanstva Poglavnikovih i Stepinčevih ustaša. Bio je to krstaški obračun sa šizmaticima koje nije spasavalo ni mirenje sa nasilnom promenom vere. Uostalom, ustaše su se držale principa, zajedno sa braćom u Hristu, bezočnim franjevcima, da novo krštenje i prelazak u novu veru spasava dušu, a ne i telo. Kako su završavali predstavnici SPC svedoče mučenja preko 500 pravoslavnih sveštenika i srpskih episkopa. Osamdesetogodišnji sarajevski mitropolit Petar Zimonjić je bio udavljen, šezdesetsedmogodišnjem episkopu iz Banjaluke, Platonu Jovanoviću, potkovali su noge, pa njemu i svešteniku Dušanu Subotiću, dok im je na grudima gorela vatra, iskopali oči i odrezali nos i uši… U Zagrebu, gde su rezidirali katolički primas Stepinac i papski legat Markone – mučili su pravoslavnog mitropolita Dositeja toliko da je sišao s uma. Šta je u to vreme radio Stepinac? Nije znao za ova zverstva? Pa to bi bilo u domenu naučne fantastike! Stotine mostarskih Srba vezali su žicom, streljali i pobacali u Neretvu, kao što su to radili i sa Srbima pored reka Une i Save. „U bjelovarskom srezu ustaše su 28. aprila 1941. naredile svešteniku Božinu i učitelju Ivanoviću“ da sa grupom od 250 muškaraca i žena „iskopaju jamu, vezali im ruke i žive ih sahranili“ (K. Dešner, „Politika rimskih papa”, knj. 2, odeljak – Pije XII). Već u julu 1941. hrvatske „otelovljene satane“, ustaše, „ubile su u crkvama, na ulicama i poljima preko 100.000 srpskih muškaraca, žena i dece“ (K. Dešner). U Zagrebu su na javnim mestima visili natpisi: „Zabranjen pristup Srbima, Židovima, Ciganima i psima“. Srbi su nosili plavu traku sa slovom „P” (pravoslavac) ili crvenu na kojoj je pisalo „Serben”. Imamo li pravo to zaboraviti!

Papin božanski blagoslov nije umanjio čitave arhive italijanskih i nemačkih dokumenta o besprizornim i masovnim zločinima Hrvata. Ni poruka papina, jula 1943, izrečena pred ustaškim ministrom Sinčićem – kada je hvalio Hrvate „kao narod dobrih katolika“ – ne može umanjiti činjenicu da su u NDH (koja je zauzimala 102.000 kvadratnih kilometara – odnosno dve petine Kraljevine Jugoslavije) hrvatski dželati papofili počinili bestidan pogrom pravoslavnih Srba. Po specijalnom poslaniku nemačkog Ministarstva inostranih poslova, Hermanu Nojbaheru, „na osnovu izveštaja koji su doprli do mene cenim da je broj onih koji su goloruki poklani tri četvrtine  miliona” (K. Dešner).

Jasenovac  je mera srpskog molitvenog sećanja, sabornog dostojanstva raspetog naroda i istine koja se ne može zamračiti globalističkim „gmižućim fašizmom“ (Noam Čomski). U istoriji savremene Evrope i rimokatoličke crkve ovaj hrvatski logor (koji čini kompleks zasebnih celina: Krapje, logor broj 1; Bročice, logor 2; Ciglana – 3; Kožara – 4; Uštice – 5; Mlakve – 6; Stara Gradiška – 7) i prvi logor i stratište za decu u Drugom svetskom ratu – uz Metajnu na Pagu, nemoguće je istisnuti iz istorije najmonstruoznijih zločina. Nesumnjivo, u tom ključu se nalazi i ogleda individualna i kolektivna istorija ne samo ustaške psihopatologije, već i znatnog dela hrvatskog naroda.[6]

U rasvetljavanju užasnih godina za srpsko pravoslavno stanovništvo tokom Drugog sv. rata veliki doprinos dali su istinski pregaoci, istoričari, istraživači,, poput mr Lazara Lukajića, dr Milana Bulajića, dr Nikole Popovića… Mala grupa intelektualaca, koji nisu štedeli ni godine, ni trud – beležili su svaki podatak o stradanju srpskog naroda. Potresna sećanja preživelih! Bilo ih je na stotine. Od neprocenjivog značaja, u tom smislu, jeste knjiga „Fratri i ustaše kolju” mr Lazara Lukajića. U knjizi su zabeležena priznanja najvećih zločinaca NDH, dokumentarističke fotografije ustaša koljača sa poglavarima Rimokatoličke crkve i zvanična, jedinstvena i jeziva dokumentacija „Zapovjedništva ustaške nadzorne službe” o istrebljivanju Srba – jednog od najstarijih naroda u Evropi.

 

Citiramo izveštaj Ustaške nadzorne službe broj 69/42, u NDH-ziji. Jedinstven je u svetu! Vojni raport zvanične ustaške, hrvatske vojske o izvršenom zločinu nad Srbima![7]

„RADIOGRAM”

Odpremljen 11.veljače 1942. g.

Zapovjedništvu ustaške nadzorne službe

Na ruke gops. Eugena Kvaternika Zagreb

U vezi V.T. od 9 ovog izvještavam. Jedna satnija ustaške bojne pod zapovjedništvom nadporučnika Josipa Mišlova u pratnji župnika fra. Vjekoslava Filipovića dana 7 veljače u 4 sata ujutro zaposjela rudnik Rakovac i poubijala krampom 37 radnika grkoistočnjaka. Nastavila sa ubijanjem krampom i sjekirom muškaraca, žena i djece u selima Motike gdje je ubijeno oko 750, Drakulić i Šargovac gdje je ubijeno oko 1.500 osoba. Ubijanje je završeno istog dana oko 14 sati. Od tada pa sve do danas ustaše prevoze hranu, stoku i pokućstvo, iz kuća pobijenih u svoja skladišta. Obširan izvještaj slijedi.  Veliki župan pukovnik Aleman”

Istraživač Gojo Riste Dakina u svojoj knjizi „Budi katolik, ili umri”, navodi imena 977 katoličkih sveštenika, sa njihovim osnovnim podacima, kako su sarađivali sa ustašama, kako su im davali  konkretnu podršku. Takođe, precizno je naveo i da su učestvovali u brojnim ustaškim formacijama u proganjanju, ubijanju apsolutno nevinog stanovništva, u zverskom klanju srpske nejači. Njih 27 fratara bili su profesori, a čak 108 doktori nauka. Dr Bulajić je pronašao imena i prezimena  čak 1.171 katoličkog sveštenika. A zloglasni Ante Pavelić je odlikovao te  „njegove heroje” za „visoke” zasluge u NDH!! I to uglavnom za genocid nad Srbima, Jevrejima i Ciganima, ali i za prisilno pokrštavanje pravoslavnih. Pokolje Srba organizovalo je preko 130 katoličkih sveštenika, a njih 27 lično su se „dokazali” u klanju! Nema sumnje da su inspiratori i organizatori užasnog genocida nad Srbima, ali i Jevrejima i Romima bili Vatikan i Nezavisna Država Hrvatska.

Malo Srba u svetu zna ko je Ivan Hans Merc! Jer to tako „treba”. Papa Jovan Pavle Drugi proglasio je 22. juna 2003. Merca za prvog blaženika u Bosni i Hercegovini. Mercova prva polovina života pod teškim velom je sakrivena, niti mu se zna pravi otac! Možda je Merc najsporniji među svih 1.312 blaženika, koje je do sada beatifikovao Jovan Pavle Drugi. Evo zašto: Hans Merc je začetnik ustaškog pokreta koji je Srbima naneo neviđeno zlo! Po dolasku u Zagreb, uključio se u rimokatoličke organizacije, u Hrvatski rimokatolički omladinski savez, u kome je bio predsednik, pa se 1923. ujedinio s Orlovskim pokretom, a zatim „napredovao” do zloglasne Katoličke akcije, čiji je vrhovni poglavar u vreme NDH i ustaških zločina nad Srbima, bio zagrebački nadbiskup Alojzije Stepinac. Taj isti papa je Stepinca beatifikovao u Zagrebu 1998. godine. Ovakvim gestom Vatikan potvrđuje da je Merc „blagosloveni” krvavi „pionir Katoličke akcije u Hrvatskoj”. Merc je za ustaše bio ideal ustaške Hrvatske. Opijeni svojim idolom Mercom, Pavelićeve ustaše su postale najmonstruoznija i najužasnija koljačka falanga u istoriji sveta! Nad svakom koljačkom kamom lebdi duh Hansa Merca.. Sprega Vatikana i Crkve NDH u uništenju srpskog narodda, je više nego očigledna.

A najmonstruozniji fratar, možda svih vremena je  Fra Satana Majstorović. Citiram izjavu koju je o fratru Satani-Vjekoslavu Majstoroviću, pred Zemaljskom komisijom za utvrđivanje zločina, dao ustaški oficir Josip Matijević: „Kada sam došao na dužnost 1941. u Jasenovac, poznavao sam fratra, svećenika iz Jajca – Filipovića, zvanog još i Majstorivić, po činu – bojnika, a tada je vršio dužnost zapovjednika logora. Kao svećenik u Jajcu poubijao je mnogo Srba! Voleo je da kolje! Mnogo je zatočenika smaknuto u vrijeme upravljanja logorom. A kada je bačen na teren kao zapovjednik bojne, mnogo je sela zapalio i klao stanovništvo, osobito na Kozari. U Bosanskoj Dubici sa satnikom Ivanom Sudarom, zvanim Jojo, pokupio je sve pravoslavne, sve potukao do zadnjeg, te ih mrtve bacio u Unu”.[8]

Izveštaj koji je objavila decembra 1946. Zemaljska komisija za utvrđivanje ratnih zločina za BiH dopunila je novim podacima ovu užasnu sliku stradanja Srba. Vrhunac monstruoznosti fratra Satane predstavlja pokolj 60 mališana, koji su se nesrećni, zatekli u školi u selu Drakulići. Sekli su glave deci, pred očima učiteljice, koja je od tog užasa – poludela. Prema kazivanju prof. dr Jovana Jovanovića, koji je razgovarao sa učiteljicom, posle njenog oporavka, ponovo je dokazano da je zver od čoveka pomenuti Vjekoslav-fra Satana ubijao srpsku decu. U jasenovačkom logoru bio je jedan od najmonstruoznijih zločinaca naše epohe „prosvjećen svećenik”, a ne neodgojen divljak. Fratar Filipović je bio upravnik logora od kraja juna, do kraja oktobra 1942. Samo za tih nekoliko meseci, po njegovom priznanju, u Jasenovcu je zaklano, ubijeno oko 30.000 Srba, zatim je premešten za upravnika logora Stara Gradiška, od kraja oktobra, do kraja marta 1943. godine. I tamo je organizovao, sa uživanjem masovno ubijao Srbe. U Jasenovac je vraćen 16. aprila 1945. Kao poslednji upravnik ponovo je rukovodio zločinima u logoru. I u Gradišci je pravio masovne pokolje. Samo za osam dana pobio je u Jablancu preko 12.000 srpske nejači. U Jasenovcu je učestvovao u društvu ozloglašenih zločinaca – koljača: Ljube Miloša i Drage Pudića. Kada je konačno logor bio oslobođen, a fra- Satana krenuo je u bekstvo i predat – partizanima.

Pitanje samo ovog sveštenika nije potrebno stavljati pod strožiju kanonsku lupu, da bi se dokazala puna odgovornost Katoličke crkve za nezapamćene zločine. Rimokatolička crkva se ni do danas nije odrekla ili distancirala od svog „Božjeg naroda”- ustaške vojske, njenih vojnih dušobrižnika, vojnog vikara i kasnije kardinala Alojzija Stepinca, tadašnjeg pape Pija XII, i svih direktnih ili posrednih u učesnika u velikom zločinu klero-ustaške NDH. „Za istoriografiju, ova i druga crkveno-pravna pitanja ustrojstva, istorijske funkcije i uloge Rimokatoličke crkve na teritoriji NDH, ostaju uvek aktuelna. Njihovim potpunijim i preciznijim definisanjem, dobiće se jasna slika o stvarnoj ulozi ove zapadno-hrišćanske institucije u istoriji genocidne NDH, a to je jedini način da se „mit” o relevantnosti izvora tajnih crkvenih arhiva demistifikuje”.[9] Ubećena sam da ni u jednom narodu na svetu nije toliko sveštenika organizovano klalo i ubijalo jedan narod. Navešću nekoliko primera, od mnogobrojnih koji su zabeleženi- župnik u Sarajevu, Božidar Brale, kome je bio naklonjen nadbiskup Šarić. Državna komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača (spis br 12849/45) utvrdila je da je Božidar Brle, rimokatolički sveštenik, župnik u Sarajevu, organizator masovnih ubistava u Bosni. O njemu se navodi sledeće:„Odmah nakon dolaska NDH, on je postavljen za zamjenika ustaškog poverenika u Sarajevu. Pomoću okupatora sakupaljo je propale tipove u ustaške formacije. Takve bande, kojima je on rukovodio, vršile su masovne pokolje u okolini Srajeva, na Ali-pašinom mostu, u Reljevu, u tim pokoljima nejač, nevinog seljačkog naroda. Lično je učestvovao. Brale je sve to radio na očigled svoga zaštitnika nadbiskupa dr Šarića, koji ge je ubrzo za zasluge imenovaao za počasnog predsednika nadbiskupskog Vrhbosanskog duhovnog stola sa pravim na nošenje ljubičstog pojasa!”[10]A sve to je morao neko na mnogo višoj crkvenoj hijerarhiji da blagoslovi!

Pomenimo i fra Petra Berkovića, župnika i dekana u Drnišu. Prema konstataciji Komisije za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača pod br. F 4502/I, a takođe, iz izjava brojnih očevidaca navedeno je i sledeće: „Fra Petar Berković kao ustaški funkcioner sa poznatim krvolokom Jurom Marojevićem, tabornikom, odgovoran je zahapšenja, zlostavljanja i ubijanja Srba u Drnišu i okolini. Uhapšeni ljudi su bili dovođeni iz općinskih zatvora u Drnišu u sudske zatvore, a odatle pojedinačno ili u grupama odvođeni put Knina, gdje su ubijani”.[11]

U moru primera monstruoznosti predstavnika crkve u Hrvata u vreme NDH, navešćeno primer rimokatoličkog sveštenika Antona Đurića iz Krajine, koji je činio užasne pokolje i zverstva nad srpskim narodom.

„Iz ličog dnevnika svećenika Đurića vidi se kako je on pripremao dolazak ustaša i bio glavni inspirator klanja nevinog srpskog naroda. Prema mnogobrojnim izjavama, koji su dali istražnim organima i očevici tih krvavih nedjela ustaše-logornika, katoličkog svećenika Antona Đurića, koji je 1941. i polovinom 1942. vršio zločinački teror u kotaru Dvor na UNi, vidi se da je lično učestvovao u masovnim ubistvima srpskog življa, organizovapo hapšenja, i slao u koncentracione logore mnoge Srbe, s ustaškim vojnim jedinicama palio je srpska sela, da je za sva nedjela on najviše odgovoran, kao izravni vođa. Vidi se to i iz njegovog dnevnika”[12]

 „Otišao sam 14. travnja kolima iz Divuše u Kostajnicu i dalje vlakom u Zagreb radi traženja uputa i ostalog oko preuređenja i preuzimanja svih vlasti za čitav kotar Dvor. Tamo sam dobio pismeni dekret kojim sam imenovan ustaškim povjerenikom za kotar Dvor. Iz Zagreba sam se vratio u srijedu, 16. travnja. Odmah uveče sam se sastao sa prvacima svih sela, i sporazumeli smo se o svakom poduhvatu i svemu. 17. travnja. Samo u Dvoru zaklao sam 80 srpskih činovnika i službenika.

Hrvatski sveštenik iz Busovače Eugen Gujić, kasapin srpske nejači, ubijao je i srpske pravoslavne sveštenike, Tako je u Bilješevi kod Zenice ubio pravoslavnog sveštenika Miladina Minića.[13]

U Krbavskom Polju organizator ustaških pokolja bio je rimokatolički sveštenik Mato Moguš. Citiram deo iz Dokumenata redove koje se odnose na zločine Moguša.[14]

„Svećenik Mato Moguš bio je raspirivač nacionalne i vjerske netrpeljivosti između Srba i Hrvata na Udbini. Kao stari ustaša razoružavao je Jugoslovensku vojsku 1941, organizovao ustašku miliciju na Udbini. Bio je ustaški povjerenik za kotor Udbinu, i za vrijeme vršenja te funkcije davao je naređenja za hapšenja Srba, i odgovoran je za ubistvo mnogih nedužnih ljudi. Na sudskoj raspravi priznao je sudjelovanje u ovim zlodjelima …[15]

Tako je, piše u Dnevniku:„Na imendan ustaškog poglavnika, 13. lipnja 1941. javno govorio na javnom skupu na Udbini:„ Iselit ćemo i istrijebit srpski narod u Hrvatskoj, i bit ću sretan kada budem mogao dijeliti srpsku zemlju Hrvatima. Ustaše će se nemilosrdno boriti i istrijebiti sve one koji ne budu vjerni NDH i njenom poglavniku i stvaraocu Anti Paveliću. Pogledaj, narode, ovih 16 hrabrih ustaša, koji imaju 16.000 metaka i koji će pobiti 16.000 Srba, poslije čega ćemo bratski dijeliti Mutiličko i Krbavsko polje”.[16]

Za svaki kotar bio je zadužen određeni sveštenički krug koji je pozivao narod i motivisao ustašku, zvaničnu vojsku NDH. Mnogo je primera gde se vidi da je crkva u Hrvata na čelu sa Stepinecem, nagrađivala počinioce stravičnih pokolja, ili one koji su organizovali jedan od najužasnijih zločina, u Evropi.

Hrvatski sveštenik, isusovac, sa doktorskom titulom dr Dragutin Kamber, izabran na početku rata za ustaškog „povjerenika” izdavao je naređenja za krvave pokolje u svojstvu ustaškog peverenika za  kotara Doboj. Po njegovom naređenju, početkom rata 1941. u NDH ubijeno je u kratkom roku pobijeno je prko 300 srpskih seljaka, dok je 250 njih uhapšeno i predato prekom sudu, vrlo brzo su i oni pobijeni. Treba istaći da je orgoman broj sveštenstva crkve u Hrvata na području srpske Hercegovine učestvovao u pokoljima srpske nejači, u tom smislu uloga franjevačkog reda prednjači. Istorija beleži[17], da je Franjevačka gimnazija u širokom brijegu odigrala veliku ulogu u pripremanju okupacije u krvavom režimu NDH. Iz te gimnazije je instruirano na mržnju prema Srbima, mnogo franjevačkih mantijaša koji su tokom rata bili monstrumi u izvršenju zločina nad Srbima, Romima, Jevrejima. Odmah po kapitulaciji Kraljevine Jugoslavije, početkom maja, ustaše su počinili neviđene zločine u okolini Mostara, Stoca, Ćapljine, Bileće, Nevesinja… Upravo su rimokatolički sveštenici u NDH bili inspiratori životinjske mržnje prema srpskom narodu i lično su učestvovali u progonima i ubistvima srpske nejači.[18]

Među njima, posebno se u užasnoj mržnji prema srbima isticao dekan Marko Zovko, član Ustaškog odbora i župnik. Zovko je odgovoran za masovne pokolje Srba u stolačkom kraju. Taj katolički sveštenik u Stocu i okolini, pristupa masovnom pokrštavanju izbezumenjenog naroda, žena, staraca, dece, uzimajući im poslednji novac, objašnjavajući kako su im „novokršetni” listovi garancija da će spasiti živote svoje dece i porodica. Potom ih bezdušno ubija. Samo u jednoj jami na Vidovom Polju pobijeno je preko 200 nesrećnika, a odmah sutradan bez ikakve griže savesti nastavlja dalje. Narodu agituje da u Hrvatskoj više ne sme da bude Srba. O tome svedoči, u to vreme pokršteni Srbin iz Stoca, Desimir Mihić:„Nije nam bila namjera da spasavamo vaše živote. Historija nas uči da je i prije bilo naroda koji su nestajali, pa će ovako nestati i srpski narod. Prevodeći vas u katoličku vjeru, spasavamo vaše duše”- nepobitni je dokaz šta je bio cilj Rimokatočlike crkve, čiji su poslenici, slušali hladnokrvnog i nijemog za zločin- vjerskog poglavara, zagrebačkog nadbiskupa Alojzija Stepinca.

Jedan od najavećih koljača NDH, Ljubo Miloš, završio je franjevačku gimnaziju. O njemi piše dr Nikola Nikolić:„Ljubo Miloš je klerikalac, križar, oko vrata nosi križ. Još prije najezde Hitlerovih hordi u Jugoslaviju, Ljubo Miloš je bio u kongregaciji, kao revsnosni rimokatolik, protivnik pravoslavaca, zadojen frankovačkom mržnjom na sve što je slovensko. Podseamo, Miloš je za jednu noć, u Jesenovcu po sopstvenom priznanju zaklao preko 1000 Srba.Ustaški koljač Ljubo Miloš ispričao je na suđenju u Zagrebu 1947. sledeće:„Ljudi su dolazili vlakovima ili pješice. Bio je tu i ministar Turina, katolički pop Krunoslav Draganović i Ivica Matković, jedan od zapovjednika jasenovačkog logora. To je bio odbor koji je prihvatao zarobljene sa Kozare. Mali dio je otišao u Njemačku na rad, najveći dio raspoređen je u logore Jasenovac i Stara Gradiška, gdje su likvidirani. Ja sam tada bio sa ministrom Turinom i Draganovićem. Zarobljeni su skidani sa kamiona i morali su trčećim korakom da idu prema logoru. Svi su bili vezani. Pred ulazom im je naređeno da sjednu dok se ne smrači a potom ih je fra Majstorović-Filipović likvidirao u Gradini. Bili su to djeca i žene, nekoliko destina tisuća. Procedura kod likvidacije je takva, da kada bi transporti stizali u Jasenovac, bili su prabacivani na drugi kolosjek koji se nalazio u samom logoru. Tu su ostajali do likvidacije. Najveći broj masovnih ubistava obavljan je noću. Sjećam se da su nekoliko puta, u toku dana, ubijane grupe sa preko 300 zatočenika. Likvidacije koje su obavljane noću dostizale su cifru i preko 1.500. Priliv zatočenika je u kasno proleće 1942. postao mnogo češći, više puta tjedno, ali i po nekoliko puta uzastopce. Ukupan broj likvidiranih zatočenika u logoru Jasenovac „Ciglana” sa okolicom, kako za moje vrijeme, tako i za cijelo postojanje logora Jasenovac ne bi mogao reći niti ja, niti itko drugi, jer transporti koji su upućivani na likvidaciju nisu nigdje, ni u kom slučaju, zavođeni u knjige, s namjerom da se ne sazna koliko je ljudi likvidirano. Taj broj je ogroman, upravo nepojmljiv .”[19]

Dr Momčilo Diklić, u knjizi Može li Alojzija Stepinac biti svetac, dokumentaristički navodi nekoliko stotina imena rimokatoličkih sveštenika u NDH, izvršilaca ili organizatora masovnih pokolja Srba.

Greh prema žrtvama, o kojima skoro da nema ko da progovori, bi bilo ne pomenuti ime zlikovca i zločinca, župnika Morbera iz Gračaca. Na isti način skupljeno je seosko srpsko stanovnišzvo iz Gračaca, pokršteno nasilno, a potom zverski pobijeno. Krvave ruke ustaša iz sela Gudure počinile su stravične zločine, nad nekoliko stotina nedužnne nejači, a kad su vršena iskopavanja, pronađeno je da su Srbe ubijali sekirama, maljevima, a neke su zakopali žive, jer su đeni u stojećem stavu. Imamo li pravo da ćutimo! Svet mora da sazna o užasnoj mržnji koja je prosto kuljala prema Srbima u NDH. Zar nam je potreban sud Vatikana i tzv. mešovita komisija čiji je zadatak da se „blaženik”  Stepinac proglasi za svetitelja – izjednači sa Svetim Savom srpskim. Za četiri godine užasa u NDH, Stepinac je bio blaženo gluv, slep i nem.

U knjizi „Jasenovački logor” dr Nikole Nikolića,  hrvatskog lekara koji je preživeo Jasenovac piše da je fratar dr Srećko Perić ispred oltara u katoličkoj crkvi u Hrvatskoj naredio vernicima: „Hrvati, idite i pobijte sve Srbe, ali prvo ubijte moju sestru koja se udala za Srbina. Kada završite sa ubijanjem, vratite se natrag u crkvu i sva će vam djela biti oproštena!”[20]

Posle toga je započeo pokolj. Uporedo su pljačlai i palili srpske kuće. Do 20. avgusta 1941. ubijeno je i poklano u Livanjskom srezu oko 5.600 muškaraca, žana, dece. Fratar Perić imao je za pomoćnie i sve fratre iz smostaa Gorica, njih oko dvadesetoricu. Svedici ovih zločina bili su Marija Bogunović i Ljubo Crnogorac iz Čelebića. „Ustaška rulja, silovala je jadne žene, rezala im dojke, starcima sjekla ruke i noge, vadili oči, a maloj djeci odrubljival su glve i bacali ih u krilo majkama.”( iz knjige Magnum Krimen, hrvatskog istoričara Viktora Novaka, koji je zgrožen genocidom nad Srbima u NDH, prešao u pravoslavlje).

Franjevac dr Alojzije Ćosić dobio je orden hrvatske države za zločine koje je počinio protiv Srba, Roma i Jevreja. Časnik Nikola Bilogrivić bio je jedan od organizatora istrebljenja Srba u Banja Luci. I zaista, nema kraja… zlodelima i spiskovima imena fratara, franjevaca, isusovaca, jezuita u NDH, svi su imali pakleni zadatak, koji su bespogovorno izvršavali, a potom su dobijali odlikovanja. Stepinac snosi neoprostivu krivicu i da je bilo pravde posle Drugog svetskog rata, sudilo bi mu se kao i fra Satani, fratar Vjekoslav Majstorović je bio njegovo čedo, i čedo Crkve u Hrvata, koju je sa puno ljubavim ponosa i ushićenja vodio Alojzije Stepinac.

Ne zaboravimo ni ženskii deo Crkve u HDH, takozvane časne sestre, jedna od njih će ostati u istoriji kao monstrum.[21]

Zemaljska komisija pod tekućim brojem 421/3 podnela je podatke o zločinima u Jastrebarskom. U originalu se ne pominju hrvatske ustaše, nego „zločini okupatora i njihovih pomagača”. U zločince su ubrojani Barta Pulherija i časna sestra Gaudencija. U rubrikama približna starost, narodnost – stoji znak pitanja, a u rubrici zanimanje piše Upravnica dječijeg logora u Jastrebarskom, za Gaudenciju – ekonom tog logora. U rubrici žrtva zločina piše 3.000 partizanske i srpske djece, vrsta zločina – ubistva i zlostavljanja. Vrijeme zločina – tokom ljeta 1942. Mjesto izvršenja: Jastrebarsko.

–Počev od mjeseca jula 1942. i tada osnovanom dječijem sabiralištu u Jastrebarskom pod upravom sestara milosrdnica reda sv. Vinka Paulskog i to naročito upravnica Berta Pulherija i ekonom Gaudencija vršili zlostavljanje 3.200 djece srpske i partizanske, ne dajići im hranu, potrebnu njegu, usled čega su djeca umirala u masama od gladi i bolesti. Lišen je života neustanovljen broj djece  – navedeno je u optužnici. [22]

Iz brojnih istoriografskih podataka i svedočenja više je nego očigdno da su katolički biskupi na čelu sa nadbisupom Alojzijem Stepincem bili glavna podrška ustaškom režimu. Stepinčeva čuvena okružnica čitana je aprila 1941. u NDH danima preko radija. A kako su široke narodne mase decenijama stasavale na temeljima mržnje, a posebno mržnjom su obrazovani klerikanci sveštenici, pokazuje pismeno priznanje fra Petra Glavaša: „Naredba Stepinca preko radija da se narod bori za Hrvatsku bila je direktiva kleru u političkom pravcu. I za kraj citiraću, nemačkog pisca Alfreda Milera u svom delu „Hrišćanski masakr u Hrvatskoj”. Miler piše: „Tek sa jačanjem katoličanstva postignut je vrhunac svih gnusoba… Slično nešto kao ovo u Hrvatskoj nije se pojavilo u Evropi od vremena tridesetogodišnjeg rata (1618-1648), najsvirepijeg u feudalnoj Evropi. Najstrašnije zločine vršili su Hrvati. Po doktrini Ante Starčevića o uništenju Srba, sad su oni – Srbi „tretirani”, iako se zna da su Srbi najžilavija rasa i kulturno na najvišem stepenu na celom Balkanu! Ali, zato nisu katolici”!

 

Litaratura:
– Krstaški rat Nezavisne Države Hrvatske, Milorada M. Lazića ( 2011, g. Beograd,) U mučilištu Paklu Jasenovac od Dorđa Miliše,( Zagreb, 1945), Zločini u logoru Jasenovac (Zagreb, 1946), Deca u logorima smrti od Petra
Stanivukovića i Jurice Kerblera objavljena  1986,  Izveštaj Zemaljske komisije ( Zagreb, 1946, Fratri i ustaše kolju, Lazara Lukajića (Fond za istraživanje genocida, Beograd, 2005), Koncentracioni logor Jasenovac od Radomira Bulatovića (Svjetlost Sarajevo, 1990), Dokumenti o protunarodnom radu i zločinima jednog dijela katoličkog klera Jože Horvata i Zdenka Štambuka, štampano u Zagrebu 1946, dr Nikola Nikolić, „Jasenovački logor”, ( Zagreb, Nakladni zavod Hrvatske, 1948). Viktor Novak, Magnum Crimen, (1948. Zagreb), Jesenovac i srebrenički mit, Institut za istreživanja srspkih stradanja u 20. veku, (Beograd, 2011), Dr Momčilo Diklić,  Može li Alojzije Stepinac biti svetac, Instiut za evropske studije, Beograd, 2016, Nikola Nikolić, Jesenovački logor, Beograd, 2015.
 
[1] Jasenovac i srebrenički mit, Institut za istraživanja srpskih stradanja u 20. veku, 2011.
[2] 1. V. Novak, Magnum crimen, 826 i A. Crnica Priručnik kanonskog prava katoličke crkve, 34.
[3] Milorad M. Lazić, Krstaški rat Nezavisne Države Hrvatske  26.str
[4] Jasenovac , Kozara, Jadovno IISS u 20. veku,  2016. Beograd, 16-17 sr.
[5] Jesenovac i srebrenički mit, IISS u 20. veku, 11-12 str.
[6] Jasenovac i srebrenički mit IISS u 20. veku, str 21.
[7] Jasenovac i srebrenički mit, IISS u 20. Veku, Beograd, str.65.
[8] Jasenovac, Kozara, Jadovno, Institut za istraživnja srspkih stradanja u 20. Veku, Beograd, str. 69.
[9] Milorad M. Lazić, Krstaški rat Nezavisne Države Hrvatske,  str. 38.
[10] Dr Momčilo Diklić, „SVetac”,može li Aloizije Stepinac biti svetac , 21. str Institu za evropske studije, 2016.
[11] Sudjelovanje svećenika u ustaškom klanju, Dokumenti, str. 129.
[12] Sudjelovanje svećenika u ustaškom klanju, Dokumenti, str. 130.
[13] Sudjelovanje svećenika u ustaškom klanju, Dokumenti, str. 136.
[14] Sudjelovanje svećenika u ustaškom klanju, Dokumenti, str. 136.
[15] Sudjelovanje svećenika u ustaškom klanju, Dokumenti, isto.
[16] Isto.
[17] Sudjelovanje svećenika u ustaškom klanju, Dokumenti, str. 140
[18] Dr Momčilo Diklić,  Može li Alojzije Stepinac biti svetac, str.28.
[19] Zbornik, Genocid i zločini NDH nad Srbima, Romima i Jevrejima, Banja Luka, 2014.
[20] Jasenovac, Kozara, Jadovno, isto.
[21] Jasenovac, Kozara, Jadovno, IISS u 20. veku, Beograd, str. 182.
[22] Jasenovac, Kozara, Jadovno, IISS u 20. veku, Beograd, str sr.183.

PIŠI ĆIRILICOM: Tekstove sa portala Slobodna Hercegovina, uz obavezno navođenje izvora i link, mogu da prenose samo oni sajtovi koji koriste srpsko pismo
O autoru

Ostavite komentar